Baby Loss Awareness Week: wanneer een kindje verliezen alles verandert

Je verliest niet alleen een zwangerschap, maar ook een toekomst

Bij babyverlies gaat het verdriet vaak over veel meer dan het moment waarop je je kindje verliest. Je verliest misschien ook de dromen die je had. De babykamer die je voor je zag. De naam die je misschien al had gekozen. De eerste verjaardag. De eerste schooldag. De toekomst die je in gedachten al een klein beetje had ingevuld.

En dat maakt het soms zo moeilijk om aan anderen uit te leggen waarom het verdriet maanden of jaren later nog aanwezig kan zijn. Want rouw volgt geen kalender. Een uitgerekende datum kan opnieuw veel emoties oproepen. Een verjaardag, een zwangerschap in je omgeving, een baby in de supermarkt of een aankondiging op sociale media kan onverwacht iets raken. Dat betekent niet dat je “terug bij af” bent. Het betekent gewoon dat je kindje belangrijk was.

Ook ik draag mijn eigen ervaring mee

Wanneer ik over babyverlies schrijf, doe ik dat niet alleen vanuit mijn professionele ervaring als vroedvrouw en kinesitherapeut. Ook persoonlijk weet ik hoe het voelt om een kindje te verliezen.

Veertien jaar geleden maakte ik zelf een miskraam mee. Het is ondertussen lang geleden, maar sommige ervaringen verdwijnen niet zomaar. Ze veranderen misschien van plaats, worden zachter of komen minder vaak op de voorgrond, maar ze blijven deel uitmaken van je verhaal.

Ik weet dus dat een miskraam niet alleen een lichamelijke gebeurtenis is. Het is ook het afscheid nemen van een kindje dat je misschien al helemaal voor je zag. Van verwachtingen, dromen en een toekomst die plots anders wordt. En misschien is dat ook waarom ik vandaag extra veel belang hecht aan ruimte voor dit onderwerp. Omdat ik weet dat je verdriet niet altijd zichtbaar is. Omdat je soms gewoon verder moet, terwijl je vanbinnen helemaal niet weet hoe. En omdat een verlies niet minder belangrijk wordt omdat anderen het niet altijd begrijpen.

Je mag verdriet hebben om een kindje dat je maar heel kort bij je hebt gehad. Je mag dat kindje blijven herinneren.
En je mag jaren later nog altijd geraakt worden.

Ook je lichaam heeft iets meegemaakt

Bij babyverlies wordt vaak vooral gekeken naar het emotionele verdriet. En terecht. Maar ondertussen is er ook een lichaam dat verder moet.

Wanneer je zwanger bent geweest, heeft je lichaam veranderingen doorgemaakt. Je hormonen zijn veranderd, je baarmoeder heeft zich aangepast, je bekken en bekkenbodem hebben misschien extra belasting ervaren en je lichaam heeft zich voorbereid op een zwangerschap en mogelijk een bevalling.

Ook na een verlies kan je lichaam tijd nodig hebben om opnieuw zijn evenwicht te vinden. Dat kan heel verwarrend voelen. Je hoofd weet misschien dat de zwangerschap voorbij is, terwijl je lichaam nog niet meteen “terug normaal” voelt. Je kunt vermoeid zijn. Je kunt lichamelijke klachten ervaren. Je kunt je anders voelen in je buik of bekken. Je hormonen kunnen schommelen. En soms kan je lichaam signalen blijven geven die je emotioneel opnieuw confronteren met wat er gebeurd is.

Dat verdient aandacht. Niet omdat je lichaam “gefixt” moet worden, maar omdat jouw lichaam ook zorg en zachtheid verdient.

Rouwen en herstellen hoeven niet van elkaar los te staan

Na een verlies kan bewegen heel ver weg voelen. En dat is oké. Je hoeft niet meteen opnieuw te sporten of sterk te zijn. Soms betekent goed voor jezelf zorgen gewoon rusten, slapen wanneer het lukt, eten, ademen, warmte zoeken en mensen toelaten.

Na verloop van tijd kan voorzichtig bewegen helpen om opnieuw contact te maken met je lichaam. Niet om het verdriet weg te bewegen, maar om opnieuw te voelen: dit is mijn lichaam, dit lichaam heeft veel meegemaakt en ik mag er opnieuw zorg voor dragen. Dat kan heel klein beginnen: een wandeling, rustig bewegen, bewust ademhalen of opnieuw vertrouwen krijgen in wat je lichaam kan. Er is geen moment waarop dat “moet”.

Ook het verdriet zelf laat zich niet wegredeneren. Opmerkingen als “je bent nog jong” of “er komen nog wel kindjes” kunnen goed bedoeld zijn, maar nemen het verlies niet weg. Hoe vroeg een zwangerschap ook eindigt, de betekenis voor een ouder kan enorm groot zijn.

Misschien hoeven we daarom niet altijd de juiste woorden te vinden. Soms zijn eenvoudige woorden genoeg: “Het spijt me.” “Ik denk aan jullie.” “Je hoeft hier niet alleen door.” Aanwezig zijn is vaak belangrijker dan precies weten wat je moet zeggen.

Een volgende zwangerschap kan mooi én spannend zijn

Wanneer er na een verlies opnieuw een zwangerschap komt, verwachten mensen soms dat het verdriet dan plaatsmaakt voor geluk. Maar vaak kunnen beide naast elkaar bestaan.

Blijdschap én angst. Hoop én onzekerheid. Vertrouwen én voortdurend alert zijn. 

Elke echo kan spannend zijn. Elke lichamelijke verandering kan vragen oproepen. Een zwangerschap die voor anderen vanzelfsprekend lijkt, kan voor ouders na een verlies heel anders voelen. Ook daarin is het belangrijk om ruimte te laten voor alle emoties. Je hoeft niet te kiezen tussen blij zijn met een nieuwe zwangerschap en verdriet hebben om het kindje dat je verloor. Je kunt van twee kindjes houden, op twee verschillende manieren.

Je kindje mag herinnerd worden

Tijdens Baby Loss Awareness Week staat herinneren centraal. De officiële campagne wil ruimte creëren om overleden baby’s en verloren zwangerschappen te herdenken, bewustzijn rond babyverlies te vergroten en de ondersteuning voor gezinnen te verbeteren.

Een bijzonder moment tijdens deze week is de Wave of Light op 15 oktober. Om 19 uur lokale tijd steken mensen wereldwijd een kaars aan ter herinnering aan alle baby’s die te vroeg zijn overleden. Misschien steek je die avond een kaars aan. Misschien helemaal niet. Misschien heb je je eigen manier om te herinneren. Ook daarin is er geen goed of fout.

Een zachte boodschap voor wie vandaag gemis voelt

Als jij ooit een kindje bent verloren, wil ik je vooral dit meegeven:

• Je hoeft niet te doen alsof het voorbij is omdat er tijd voorbijgaat.
• Je hoeft je verdriet niet te verantwoorden.
• Je hoeft niet op een bepaalde manier te rouwen.
• En je hoeft je kindje niet te vergeten om verder te kunnen gaan.

Verder leven en blijven missen kunnen naast elkaar bestaan. Soms wordt het verdriet met de jaren anders. Misschien minder voortdurend aanwezig, maar op bepaalde momenten nog altijd heel dichtbij. En dat mag.

Ruimte voor jouw verhaal na zwangerschapsverlies bij Femma Luna en Infans

Misschien is het juist door mijn eigen ervaring dat ik voel hoe belangrijk het is dat er ruimte blijft voor dit onderwerp. IIAls vroedvrouw en kinesitherapeut weet ik dat een zwangerschap en een babyverlies niet alleen iets met je hart doet, maar ook met je lichaam. En als vrouw weet ik dat zo’n ervaring nog lang een deel van je verhaal kan blijven.

Vanuit die visie wil ik er voor je zijn, op de manier die jij op dit moment nodig hebt:

• Als vroedvrouw binnen Infans vroedvrouwenpraktijk, waar we samen stilstaan bij de medische opvolging, je fysieke herstel na de zwangerschap, en waar alle ruimte is voor jouw emotionele verhaal.
• Als kinesitherapeut in mijn eigen praktijk Femma Luna, waar we focussen op het zachter worden voor je lichaam, het herstellen van je fysieke balans en het behandelen van aanhoudende lichamelijke klachten na het verlies.

Soms heb je na een verlies vooral nood aan iemand die luistert. Soms heb je vragen over wat er lichamelijk gebeurt. Soms wil je opnieuw vertrouwen krijgen in je lichaam of heb je klachten die blijven aanhouden.

Ook dan hoef je niet te wachten tot het “erg genoeg” is. Welke ingang voor jou ook goed voelt — via de vroedvrouwenzorg bij Infans of de kinesitherapie bij Femma Luna — er is ruimte voor zorg met aandacht voor jou als geheel: je lichaam, je gevoelens en jouw verhaal.

Zonder haast. Zonder verwachtingen. En met respect voor het feit dat ieder verlies anders is. Je hoeft je verhaal niet mooi te kunnen vertellen. Je mag gewoon komen zoals je bent. ❤️